یا جاری اللصیق ...

کلام ، بذر وجود آدمیست . آنکه سخن کوتاه می‌کند و کتمان سر میکند و روی این بذر را می‌پوشاند  امید هست که جوانه عمل ازین کشت برویاند و به نتیجه برسد . برعکس هر که توان نگه داشتن حرف ندارد و هرچه شنید رها میکند و بذر هیچ سخنی در خاک وجودش نگه نمی‌دارد ، از هر رشد و برداشتی دور است . او با این حرف زدن خاک روی این بذر را  خراشیده و مجالی برای رشد عملش نگذاشته است .

کتمان کن  ...